“ထန္းတက္ရတာ မလြယ္ပါဘူးကြာ။ အပင္အထက္အဖ်ား တက္ရတာ။ ငါဆို ထန္းပင္ေပၚက
လိမ့္က်တာ ႏွစ္ခါရွိေပါ့၊ မေသလို႔” ဟု ေရနံေခ်ာင္း-ေခ်ာက္ ကားလမ္းေပၚတြင္
ရွိေသာ ထန္းေတာတစ္ေတာမွ အသက္ ၆၀ ခန္႔ ထန္းတက္သမား ဦးညီေလးက ညည္းညဴသည္။
သူ အသက္သုံးဆယ္ အ႐ြယ္ေလာက္က ေျမအိုးငါးလုံး၊ ေျခာက္လုံးကို ခါးတြင္ခ်ိတ္ၿပီး ထန္းပင္တက္ရာ ထန္းႏို႔ဖ်ားတြင္ ေျမအိုး (ေဒသအေခၚမွာ ျမဴအိုးျဖစ္သည္) ခ်ိတ္ရန္အတြက္ ကလိုင္ထိုးၿပီး ထန္းပင္ေပၚတြင္ အက်အနထိုင္စဥ္ ကလိုင္ထိုးကာ ထိုင္ေနေသာ ထန္းလက္ကြာက်ၿပီး ထန္းပင္ေပၚက ျပဳတ္က်ခဲ့သည္။
ထန္းပင္ေပၚမွ လိမ့္က်သည္ကို မည္သူမွ် ခ်က္ခ်င္းမသိပါ။
ထန္းရည္လာေသာက္ေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေတြ႔မွသာ ေရနံေခ်ာင္း ေဆး႐ုံကို ပို႔ၿပီး တစ္လေလာက္ ေဆးကုခဲ့ရသည္။ ထန္းပင္ေပၚက လိမ့္က်သျဖင့္ ကိုယ္လက္ မက်ဳိးပဲ့ေသာ္လည္း အရမ္းေအးေသာ ရာသီတြင္ ခါးနာေသာဒဏ္ကို ခံစားရသည္ဟု ၎က ခါးကို ပုတ္ရင္း ေျပာျပသည္။
ထန္းတက္သမား ေလာကတြင္ ဦးညီေလးကဲ့သို႔ ထန္းတက္ရင္း ျပဳတ္က်ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ဳိးစုံ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ လူတိုင္းမွာ ဦးညီေလးကဲ့သို႔ ေဘးမသီရန္မခ ျပန္ေကာင္းခဲ့သည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အခ်ဳိ႕ ထန္းတက္သမားတို႔မွာ ထန္းပင္ေပၚက ျပဳတ္က်ၿပီး ေသြးထြက္လြန္သည့္အျပင္ ေဆး႐ုံမွာလည္း ရြာႏွင့္ မိုင္ခ်ီ ေဝးသျဖင့္ အသက္ဆုံးပါးရသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ ထန္းပင္ေပၚက ျပဳတ္က်ၿပီး က်ဳိးသြားေသာ နံ႐ိုးက အဆုတ္ကို ထိုးေဖာက္သျဖင့္ အသက္ေပ်ာက္ရေသာ အျဖစ္မ်ဳိးေတြလည္း ရွိပါသည္။ ထန္းပင္ေပၚ က ျပဳတ္က်ဖူးေသာ ဦးညီေလးမွာ အသက္မေသေသာ္လည္း ယခင္ကကဲ့သို႔ ထန္းမတက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။
“အခုက် ထန္းပင္ကို လူငွားနဲ႔ တက္ခိုင္းရတယ္” ဟု ဦးညီေလးက ဆုိသည္။
ယခင္က ထန္းပင္ အငွားတက္သူသည္ လုပ္အားခအတြက္ တစ္ရက္တာ ထြက္သမွ် ထန္းရည္ကို ယူၿပီး ထန္းပိုင္ရွင္ကို သုံးရက္ သို႔မဟုတ္ ေလးရက္အတြင္း ထြက္သမွ် ထန္းရည္ကို ေပးရသည္။ ယခု ေနာက္ ပိုင္းတြင္မူ ထန္းတက္သမား ရွားပါးလာရာ ထန္းပိုင္ရွင္က တစ္ရက္တာ ထြက္သမွ် ယူလွ်င္ ေနာက္ရက္၌ ထြက္သမွ်ကို ထန္းပင္အငွားတက္သူကို ေပးရေၾကာင္း၊ တစ္ေယာက္ တစ္ဝက္ေၾကးပုံစံ ေပးရေၾကာင္း ၎က ရွင္းျပသည္။
ထန္းတက္သမား၏ လုပ္အားခ ေစ်းႀကီးလာျခင္းတြင္ ထန္းတက္သမား ရွားပါးလာရျခင္းက အေၾကာင္း အရင္း တစ္ခုျဖစ္သည္။ ရြာတြင္ရွိေသာ လူငယ္လူ႐ြယ္ အမ်ားစုမွာ ယာအလုပ္၊ ထန္းအလုပ္ကို မလုပ္ေတာ့ဘဲ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလး စေသာ ၿမဳိ႕ႀကီးမ်ားတြင္ အလုပ္သြားလုပ္ၾကသျဖင့္ ထန္းတက္သမား ရွားပါးလာသည္ဟု ဦးညီေလး၏ ဇနီးအဘြား ေဒၚေအးလွက ဆိုသည္။
“နယ္ထြက္လုပ္တာက သူတို႔ကို လခနဲ႔ ေပးရလား ဘာလားမသိဘူး။ ထန္းကေတာ့ ကေန႔စားဖို႔ ကေန႔ ရတာေပါ့” ဟု ၎ကဆိုသည္။
ထန္းအငွားတက္သူ လိုအပ္ေသာ ေျမအိုး၊ ႀကဳိး၊ ဓားႏွီးစေသာ ပစၥည္းကိရိယာ မ်ဳိးစုံကိုလည္း ထန္းပိုင္ ရွင္ကပင္ ဝယ္ေပးရသည္။ ထန္းရည္ကို ထန္းလ်က္ က်ဳိလိုပါကလည္း ဒယ္အိုးႏွင့္ ထင္းကို ထန္းပိုင္ ရွင္ကပင္ တာဝန္ယူရသည္။ သို႔ေသာ္ ထန္းလ်က္ က်ဳိေရာင္းသည္မွာ ထင္းရွာရ၊ မီးပူခံရျဖင့္ ဒုကၡမ်ား
လွရာ ထန္းရည္ကိုသာ ေရာင္းေၾကာင္း ေဒၚေအးလွက ဖက္ေဆးလိပ္ဖြားရင္း ေျပာသည္။
ထန္းရည္ေရာင္းသည္မွာ ေငြျမန္ျမန္ရၿပီး ခ်က္ခ်င္း သုံးလိုက္သျဖင့္ ေငြအဖတ္ မတင္ဟု ဆိုသည္။ ထန္းလ်က္မွာမူ ပိႆာခ်ိန္ တစ္ရာေလာက္ကို တစ္ခါတည္း စုေရာင္းသျဖင့္ ေငြတစ္စု တစ္ခဲတည္း ရၿပီး ဝယ္လိုေသာ ပစၥည္းပစၥယကို ဝယ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္လည္း ထန္းလ်က္ေစ်းမွာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ မဟုတ္ဘဲ အေျပာင္းအလဲ ရွိတတ္ေၾကာင္း ဦးညီေလးက ရွင္းျပသည္။
“ငါတို႔ကေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ တစ္ေန႔တာ ကိုယ့္စားဖို႔ရာအတြက္ ထန္းရည္ပဲ ေရာင္းေနရတာ” ဟု
၎က ရယ္သြမ္းေသြးလ်က္ ဆိုသည္။
သူ႔ထန္းရည္ကို ေရနံေခ်ာင္း-ေခ်ာက္ ကားေမာင္းေသာ ကားဆရာမ်ားႏွင့္ လမ္းသြားလမ္းလာ ခရီးသည္တခ်ဳိ႕ ဝင္ေသာက္တတ္သည္။ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ေရနံေခ်ာင္းၿမဳိ႕ထဲမွ ေဖာက္သည္
အျဖစ္ လာဝယ္ကာ ျပန္ေရာင္းသူမ်ားလည္း ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ရာသီဥတု ပူျပင္းေသာ တေပါင္းႏွင့္ တန္ခူးလအတြင္းေလာက္သာ ထန္းရည္ ေရာင္းေကာင္းေၾကာင္း ၎က ဆက္ေျပာသည္။
“ေရွ႕ေလွ်ာက္ေလ ငါ့ခြင္ မကိုက္ေလပဲ။ မိုး႐ြာလာရင္ ေရာင္းမေကာင္းေတာ့ဘူး။ ေဆာင္းတြင္းက်
လည္း အရက္ကိုပဲ အားစိုက္ၾကတာေလ။ အခု တစ္မိုး ႏွစ္မိုး သည္းၾကည့္။ ငါ့ဆီ လူမလာေတာ့ဘူး။ အရက္ေတြပဲ ေသာက္ၾကေတာ့မွာ” ဟု ဦးညီေလးက ဆိုသည္။
သူ႔ထန္းရည္မွာ အခ်ိန္အၾကာႀကီး ထားေသာ္လည္း ခ်ဥ္စူးသြားျခင္း မရွိသျဖင့္ ေဖာက္သည္မ်ားက ႀကဳိက္ၾကသည္ဟု ၎ကဆိုသည္။ အခ်ဳိ႕ထန္းသမားမ်ားမွာ ထန္းရည္ကို ေရေရာ ေရာင္းတတ္သ ည္။ ေရေရာေရာင္းေသာ ထန္းရည္မွာ ပုံမွန္ေသာက္သူမ်ားအဖို႔ အရသာ မေတြ႔သည့္အျပင္ ၾကာ ၾကာထားပါကလည္း အခ်ဥ္ေဖာက္သြားတတ္သည္။
ဦးညီေလးမွာ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ယာခင္းႏွင့္အတူ တြဲ၍ ထန္းပင္ ၉၀ ခန္႔ ပိုင္ဆိုင္သည္။ အခ်ဳိ႕ထန္းပင္တို႔မွာ သူ႔လက္ထက္တြင္ သူကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ဳိးထားေသာ ထန္းပင္မ်ား ျဖစ္သည္။ ထန္းပင္တစ္ပင္ကို စိုက္လွ်င္ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္မွ ထန္းရည္ စထြက္ေၾကာင္း၊ ေျမပြေျမေအးတြင္သာ ထန္းပင္သန္ၿပီး ေျမေၾကာမာတြင္ ထန္းပင္ ခ်ည့္နဲ႔ေၾကာင္း ၎က ေျပာသည္။
ထန္းပင္တန္း တစ္ခုကို လက္ညႇဳိးညႊန္းရင္း ဦးညီေလးက “ဒီေနရာ ဒီအပင္ေလးေတြဆို ငါတို႔ အိမ္ေထာင္က်ခါက်မွ စိုက္တဲ့ အပင္ေလးေတြ။ ဒီအတန္းေတြ ငါစိုက္တာေတြပဲ” ဟု ဆိုသည္။
ထန္းပင္တစ္ပင္ ျဖစ္ေျမာက္ရန္ ႏွစ္ေပါင္း အစိတ္ေလာက္ ၾကာေသာ္လည္း ယခုေနာက္ပိုင္းတြင္ ထန္းပင္ကို အပင္လိုက္ ခုတ္ေရာင္းလာသည္။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းဘက္တြင္မူ ထန္းတက္သမား ရွားပါးလာသျဖင့္ ထန္းပင္ကိုသာ အပင္လိုက္ ခုတ္ေရာင္းလာၾကသည္။ ဦးညီေလးတို႔နား တစ္ဝိုက္
တြင္မူ အပင္လိုက္ ခုတ္ေရာင္းသူမ်ား မရွိဟု ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ အပင္သက္တမ္း ၾကာၿပီး အလြန္ျမင့္ မားသျဖင့္ ထန္းတက္သမား မတက္ခ်င္ေသာ ထန္းပင္အခ်ဳိ႕ကိုမူ အပင္လိုက္ ခုတ္ေရာင္းလိုက္သည္
ဟု ၎က ေျပာျပသည္။
အပင္လိုက္ ခုတ္ေရာင္းပါက ထန္းပင္တစ္ပင္ကို တစ္ေသာင္းေက်ာ္ခန္႔သာ ေစ်းရၿပီး အိမ္ေဆာက္ လိုသူမ်ား လာဝယ္တတ္ေၾကာင္း ဦးညီေလးက ဆက္ေျပာသည္။ ေဒသအခ်ဳိ႕တြင္ ထန္းတက္သမား ရွားသျဖင့္ အပင္လိုက္ ခုတ္ေရာင္းၿပီး ဦးညီေလးတို႔မွာမူ ထန္းတက္သမား၏ လုပ္အားခကို တိုးေပးရ
သည္။ သို႔ႏွင့္တိုင္ လာမည့္ႏွစ္မ်ားတြင္ ထန္းတက္သမား ရွားပါးေသာ ျပႆနာမွာ မည္မွ် ဆိုးဝါးလာ မည္ကို သိေၾကာင္း ၎ကဆိုသည္။
ထန္းတက္ႏိုင္သည့္ လူငယ္လူရြယ္မ်ားမွာ အလုပ္အကိုင္ ေပါေသာ ၿမဳိ႕ႀကီးမ်ားသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ အလုပ္လုပ္ကိုင္ျခင္းျဖင့္ ထန္းတက္သမား ရွားပါးလာျခင္း၊ ထန္းတက္သမား ရွားပါးလာသည္ႏွင့္ အမွ် ေငြရရန္အတြက္ ထန္းပင္တို႔ကို အပင္လိုက္ ခုတ္လွဲ ေရာင္းခ်ျခင္းတို႔မွာ တစ္စတစ္စ ျဖစ္ပြား လာၿပီ ျဖစ္သည္။ ထန္းတက္သမား ရွားပါးျခင္းသည္ ထန္းပင္မ်ဳိး တုံးေတာ့မည့္ အစေပေလာ။
ထန္းပင္တို႔ကို ကယ္တင္ရန္ ထန္းတက္သမား အလိုရွိသည္။
ဉာဏ္မ်ဳိးေအာင္
သူ အသက္သုံးဆယ္ အ႐ြယ္ေလာက္က ေျမအိုးငါးလုံး၊ ေျခာက္လုံးကို ခါးတြင္ခ်ိတ္ၿပီး ထန္းပင္တက္ရာ ထန္းႏို႔ဖ်ားတြင္ ေျမအိုး (ေဒသအေခၚမွာ ျမဴအိုးျဖစ္သည္) ခ်ိတ္ရန္အတြက္ ကလိုင္ထိုးၿပီး ထန္းပင္ေပၚတြင္ အက်အနထိုင္စဥ္ ကလိုင္ထိုးကာ ထိုင္ေနေသာ ထန္းလက္ကြာက်ၿပီး ထန္းပင္ေပၚက ျပဳတ္က်ခဲ့သည္။
ထန္းပင္ေပၚမွ လိမ့္က်သည္ကို မည္သူမွ် ခ်က္ခ်င္းမသိပါ။
ထန္းရည္လာေသာက္ေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေတြ႔မွသာ ေရနံေခ်ာင္း ေဆး႐ုံကို ပို႔ၿပီး တစ္လေလာက္ ေဆးကုခဲ့ရသည္။ ထန္းပင္ေပၚက လိမ့္က်သျဖင့္ ကိုယ္လက္ မက်ဳိးပဲ့ေသာ္လည္း အရမ္းေအးေသာ ရာသီတြင္ ခါးနာေသာဒဏ္ကို ခံစားရသည္ဟု ၎က ခါးကို ပုတ္ရင္း ေျပာျပသည္။
ထန္းတက္သမား ေလာကတြင္ ဦးညီေလးကဲ့သို႔ ထန္းတက္ရင္း ျပဳတ္က်ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ဳိးစုံ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ လူတိုင္းမွာ ဦးညီေလးကဲ့သို႔ ေဘးမသီရန္မခ ျပန္ေကာင္းခဲ့သည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အခ်ဳိ႕ ထန္းတက္သမားတို႔မွာ ထန္းပင္ေပၚက ျပဳတ္က်ၿပီး ေသြးထြက္လြန္သည့္အျပင္ ေဆး႐ုံမွာလည္း ရြာႏွင့္ မိုင္ခ်ီ ေဝးသျဖင့္ အသက္ဆုံးပါးရသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ ထန္းပင္ေပၚက ျပဳတ္က်ၿပီး က်ဳိးသြားေသာ နံ႐ိုးက အဆုတ္ကို ထိုးေဖာက္သျဖင့္ အသက္ေပ်ာက္ရေသာ အျဖစ္မ်ဳိးေတြလည္း ရွိပါသည္။ ထန္းပင္ေပၚ က ျပဳတ္က်ဖူးေသာ ဦးညီေလးမွာ အသက္မေသေသာ္လည္း ယခင္ကကဲ့သို႔ ထန္းမတက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။
“အခုက် ထန္းပင္ကို လူငွားနဲ႔ တက္ခိုင္းရတယ္” ဟု ဦးညီေလးက ဆုိသည္။
ယခင္က ထန္းပင္ အငွားတက္သူသည္ လုပ္အားခအတြက္ တစ္ရက္တာ ထြက္သမွ် ထန္းရည္ကို ယူၿပီး ထန္းပိုင္ရွင္ကို သုံးရက္ သို႔မဟုတ္ ေလးရက္အတြင္း ထြက္သမွ် ထန္းရည္ကို ေပးရသည္။ ယခု ေနာက္ ပိုင္းတြင္မူ ထန္းတက္သမား ရွားပါးလာရာ ထန္းပိုင္ရွင္က တစ္ရက္တာ ထြက္သမွ် ယူလွ်င္ ေနာက္ရက္၌ ထြက္သမွ်ကို ထန္းပင္အငွားတက္သူကို ေပးရေၾကာင္း၊ တစ္ေယာက္ တစ္ဝက္ေၾကးပုံစံ ေပးရေၾကာင္း ၎က ရွင္းျပသည္။
ထန္းတက္သမား၏ လုပ္အားခ ေစ်းႀကီးလာျခင္းတြင္ ထန္းတက္သမား ရွားပါးလာရျခင္းက အေၾကာင္း အရင္း တစ္ခုျဖစ္သည္။ ရြာတြင္ရွိေသာ လူငယ္လူ႐ြယ္ အမ်ားစုမွာ ယာအလုပ္၊ ထန္းအလုပ္ကို မလုပ္ေတာ့ဘဲ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလး စေသာ ၿမဳိ႕ႀကီးမ်ားတြင္ အလုပ္သြားလုပ္ၾကသျဖင့္ ထန္းတက္သမား ရွားပါးလာသည္ဟု ဦးညီေလး၏ ဇနီးအဘြား ေဒၚေအးလွက ဆိုသည္။
“နယ္ထြက္လုပ္တာက သူတို႔ကို လခနဲ႔ ေပးရလား ဘာလားမသိဘူး။ ထန္းကေတာ့ ကေန႔စားဖို႔ ကေန႔ ရတာေပါ့” ဟု ၎ကဆိုသည္။
ထန္းအငွားတက္သူ လိုအပ္ေသာ ေျမအိုး၊ ႀကဳိး၊ ဓားႏွီးစေသာ ပစၥည္းကိရိယာ မ်ဳိးစုံကိုလည္း ထန္းပိုင္ ရွင္ကပင္ ဝယ္ေပးရသည္။ ထန္းရည္ကို ထန္းလ်က္ က်ဳိလိုပါကလည္း ဒယ္အိုးႏွင့္ ထင္းကို ထန္းပိုင္ ရွင္ကပင္ တာဝန္ယူရသည္။ သို႔ေသာ္ ထန္းလ်က္ က်ဳိေရာင္းသည္မွာ ထင္းရွာရ၊ မီးပူခံရျဖင့္ ဒုကၡမ်ား
လွရာ ထန္းရည္ကိုသာ ေရာင္းေၾကာင္း ေဒၚေအးလွက ဖက္ေဆးလိပ္ဖြားရင္း ေျပာသည္။
ထန္းရည္ေရာင္းသည္မွာ ေငြျမန္ျမန္ရၿပီး ခ်က္ခ်င္း သုံးလိုက္သျဖင့္ ေငြအဖတ္ မတင္ဟု ဆိုသည္။ ထန္းလ်က္မွာမူ ပိႆာခ်ိန္ တစ္ရာေလာက္ကို တစ္ခါတည္း စုေရာင္းသျဖင့္ ေငြတစ္စု တစ္ခဲတည္း ရၿပီး ဝယ္လိုေသာ ပစၥည္းပစၥယကို ဝယ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္လည္း ထန္းလ်က္ေစ်းမွာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ မဟုတ္ဘဲ အေျပာင္းအလဲ ရွိတတ္ေၾကာင္း ဦးညီေလးက ရွင္းျပသည္။
“ငါတို႔ကေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ တစ္ေန႔တာ ကိုယ့္စားဖို႔ရာအတြက္ ထန္းရည္ပဲ ေရာင္းေနရတာ” ဟု
၎က ရယ္သြမ္းေသြးလ်က္ ဆိုသည္။
သူ႔ထန္းရည္ကို ေရနံေခ်ာင္း-ေခ်ာက္ ကားေမာင္းေသာ ကားဆရာမ်ားႏွင့္ လမ္းသြားလမ္းလာ ခရီးသည္တခ်ဳိ႕ ဝင္ေသာက္တတ္သည္။ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ေရနံေခ်ာင္းၿမဳိ႕ထဲမွ ေဖာက္သည္
အျဖစ္ လာဝယ္ကာ ျပန္ေရာင္းသူမ်ားလည္း ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ရာသီဥတု ပူျပင္းေသာ တေပါင္းႏွင့္ တန္ခူးလအတြင္းေလာက္သာ ထန္းရည္ ေရာင္းေကာင္းေၾကာင္း ၎က ဆက္ေျပာသည္။
“ေရွ႕ေလွ်ာက္ေလ ငါ့ခြင္ မကိုက္ေလပဲ။ မိုး႐ြာလာရင္ ေရာင္းမေကာင္းေတာ့ဘူး။ ေဆာင္းတြင္းက်
လည္း အရက္ကိုပဲ အားစိုက္ၾကတာေလ။ အခု တစ္မိုး ႏွစ္မိုး သည္းၾကည့္။ ငါ့ဆီ လူမလာေတာ့ဘူး။ အရက္ေတြပဲ ေသာက္ၾကေတာ့မွာ” ဟု ဦးညီေလးက ဆိုသည္။
သူ႔ထန္းရည္မွာ အခ်ိန္အၾကာႀကီး ထားေသာ္လည္း ခ်ဥ္စူးသြားျခင္း မရွိသျဖင့္ ေဖာက္သည္မ်ားက ႀကဳိက္ၾကသည္ဟု ၎ကဆိုသည္။ အခ်ဳိ႕ထန္းသမားမ်ားမွာ ထန္းရည္ကို ေရေရာ ေရာင္းတတ္သ ည္။ ေရေရာေရာင္းေသာ ထန္းရည္မွာ ပုံမွန္ေသာက္သူမ်ားအဖို႔ အရသာ မေတြ႔သည့္အျပင္ ၾကာ ၾကာထားပါကလည္း အခ်ဥ္ေဖာက္သြားတတ္သည္။
ဦးညီေလးမွာ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ယာခင္းႏွင့္အတူ တြဲ၍ ထန္းပင္ ၉၀ ခန္႔ ပိုင္ဆိုင္သည္။ အခ်ဳိ႕ထန္းပင္တို႔မွာ သူ႔လက္ထက္တြင္ သူကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ဳိးထားေသာ ထန္းပင္မ်ား ျဖစ္သည္။ ထန္းပင္တစ္ပင္ကို စိုက္လွ်င္ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္မွ ထန္းရည္ စထြက္ေၾကာင္း၊ ေျမပြေျမေအးတြင္သာ ထန္းပင္သန္ၿပီး ေျမေၾကာမာတြင္ ထန္းပင္ ခ်ည့္နဲ႔ေၾကာင္း ၎က ေျပာသည္။
ထန္းပင္တန္း တစ္ခုကို လက္ညႇဳိးညႊန္းရင္း ဦးညီေလးက “ဒီေနရာ ဒီအပင္ေလးေတြဆို ငါတို႔ အိမ္ေထာင္က်ခါက်မွ စိုက္တဲ့ အပင္ေလးေတြ။ ဒီအတန္းေတြ ငါစိုက္တာေတြပဲ” ဟု ဆိုသည္။
ထန္းပင္တစ္ပင္ ျဖစ္ေျမာက္ရန္ ႏွစ္ေပါင္း အစိတ္ေလာက္ ၾကာေသာ္လည္း ယခုေနာက္ပိုင္းတြင္ ထန္းပင္ကို အပင္လိုက္ ခုတ္ေရာင္းလာသည္။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းဘက္တြင္မူ ထန္းတက္သမား ရွားပါးလာသျဖင့္ ထန္းပင္ကိုသာ အပင္လိုက္ ခုတ္ေရာင္းလာၾကသည္။ ဦးညီေလးတို႔နား တစ္ဝိုက္
တြင္မူ အပင္လိုက္ ခုတ္ေရာင္းသူမ်ား မရွိဟု ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ အပင္သက္တမ္း ၾကာၿပီး အလြန္ျမင့္ မားသျဖင့္ ထန္းတက္သမား မတက္ခ်င္ေသာ ထန္းပင္အခ်ဳိ႕ကိုမူ အပင္လိုက္ ခုတ္ေရာင္းလိုက္သည္
ဟု ၎က ေျပာျပသည္။
အပင္လိုက္ ခုတ္ေရာင္းပါက ထန္းပင္တစ္ပင္ကို တစ္ေသာင္းေက်ာ္ခန္႔သာ ေစ်းရၿပီး အိမ္ေဆာက္ လိုသူမ်ား လာဝယ္တတ္ေၾကာင္း ဦးညီေလးက ဆက္ေျပာသည္။ ေဒသအခ်ဳိ႕တြင္ ထန္းတက္သမား ရွားသျဖင့္ အပင္လိုက္ ခုတ္ေရာင္းၿပီး ဦးညီေလးတို႔မွာမူ ထန္းတက္သမား၏ လုပ္အားခကို တိုးေပးရ
သည္။ သို႔ႏွင့္တိုင္ လာမည့္ႏွစ္မ်ားတြင္ ထန္းတက္သမား ရွားပါးေသာ ျပႆနာမွာ မည္မွ် ဆိုးဝါးလာ မည္ကို သိေၾကာင္း ၎ကဆိုသည္။
ထန္းတက္ႏိုင္သည့္ လူငယ္လူရြယ္မ်ားမွာ အလုပ္အကိုင္ ေပါေသာ ၿမဳိ႕ႀကီးမ်ားသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ အလုပ္လုပ္ကိုင္ျခင္းျဖင့္ ထန္းတက္သမား ရွားပါးလာျခင္း၊ ထန္းတက္သမား ရွားပါးလာသည္ႏွင့္ အမွ် ေငြရရန္အတြက္ ထန္းပင္တို႔ကို အပင္လိုက္ ခုတ္လွဲ ေရာင္းခ်ျခင္းတို႔မွာ တစ္စတစ္စ ျဖစ္ပြား လာၿပီ ျဖစ္သည္။ ထန္းတက္သမား ရွားပါးျခင္းသည္ ထန္းပင္မ်ဳိး တုံးေတာ့မည့္ အစေပေလာ။
ထန္းပင္တို႔ကို ကယ္တင္ရန္ ထန္းတက္သမား အလိုရွိသည္။
ဉာဏ္မ်ဳိးေအာင္
ယခုစည္ေတာ္မွာ
ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္မွ စည္ေတာ္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ရန္ပယ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာ
သိၾကားမင္း ဆက္သသည့္ အတုလ စည္ေတာ္ကို သတိရေစပါသည္။ ပန္ထြာဘုရင္မ လက္ထက္က
ရန္သူမ်ား လာေရာက္ တိုက္ခိုက္လွ်င္ ယင္းအတုလ စည္ေတာ္ကိုသာ တီးလိုက္ပါက
ရန္ပယ္ေခ်ာင္းမွာ ေခ်ာင္းေရႀကီးလာၿပီး ရန္သူတို႔ အလြယ္တကူ
မဝင္ေရာက္ႏိုင္ေတာ့ဟု ဖတ္ရပါသည္။ သမိုင္း အစစ္အမွန္ ဟုတ္ေကာင္းမွ
ဟုတ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ဝတၳဳသဖြယ္ ဖတ္လို႔ေတာ့ ေကာင္းသည္သာ။
အညာသား
တစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ ကြၽန္ေတာ္မွာ အညာသားတစ္ေယာ က္ျဖစ္ေသာ သူ႔အေၾကာင္းကို
ငယ္ငယ္ကပင္ စိတ္ဝင္စားခဲ့ပါသည္။ သို႔ႏွင့္ သူ႔အေၾကာင္း ေရးထားေသာ
စာအုပ္ေတြကိုလည္း တခုတ္တရ ရွာဖတ္ခဲ့ရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ မုန္႔ဖိုး ပဲဖိုးစုကာ
ဝယ္ဖတ္ရသည္။ သူ႔အစ္ကို ေရးထားေသာ သူတို႔ မိသားစုအေၾကာင္း ဖတ္ရေတာ့ သူတို႔အိမ္ကို သြားၾကည့္ခ်င္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ့္ဇာတိ ေရနံေခ်ာင္းႏွင့္
နီးလ်က္ႏွင့္ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါ။
အိမ္ေအာက္ထပ္ကို
လွည့္ပတ္ ၾကည့္ၿပီးေနာက္ အိမ္ေပၚထပ္သို႔ တက္လာခဲ့သည္။ အိမ္ဦးတြင္ အဝတ္နီ
တပ္ထားေသာ ပက္လက္ကုလားထိုင္ တစ္လုံးက ဆီးႀကဳိေနသည္။ အညာ သားေလး စာဖတ္သည့
္ေနရာဟု ဆို သည္။ စာဖတ္တာႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ အညာသားေလးကို ေလးစားအားက်ခဲ့ ရတာ
ရွိသည္။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္း သားဘဝက ၾကမ္းပိုး ေသာင္း က်န္းလွေသာ သူ႔အခန္းတြင္
အခန္း အလုံပိတ္ကာ အဂၤလိပ္စာကို အသံထြက္လ်က္ ေလ့က်င့္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ေထာင္က်
ေနစဥ္ကာလမွာပင္ ထိုစဥ္က ပညာတတ္ ႏိုင္ငံေရးသမား ေဒါက္တာဘေမာ္၏ အဂၤလိပ္
အသံထြက္ဟန္ကို ႏႈတ္ခမ္းအက် အနကအစ တုပေလ့က်င့္ခဲ့ေၾကာင္း ဖတ္ရေတာ့ အဂၤလိပ္စာ
ေလ့က်င့္ေရးအတြက္ ခြန္အား ျဖစ္ခဲ့ရ ဖူးသည္။
လြန္ခဲ့ေသာ
သုံးႏွစ္ခန္႔က ႐ြာတစ္႐ြာတြင္ ႐ြာသားေတြ နားစြင့္ နားေထာင္ရေသာ
အသံခ်ဲ႕စက္သံ သုံးသံရွိသည္။ တစ္သံ မွာ ေက်း႐ြာတြင္းရွိ
လုပ္သားျပည္သူ အေပါင္းတို႔ခင္ဗ်ား ဆိုေသာ ပဏာမပ်ဳိး
ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားက
ေကာ္မတီ၊ ကြန္ရက္ ကဲ့သို႔ေသာအဖြဲ႕မ်ား ဖြဲ႕စည္းၿပီး ႏိုင္ငံတကာ
အေထာက္အပံ့မ်ား ရယူကာ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးတို႔တြင္ သုံးစြဲေနမႈမွာ
လုပ္ေဆာင္ရန္ သင့္၊ မသင့္ အႀကံျပဳေစလိုေၾကာ င္း ျပည္ေထာင္စု ေ႐ြးေကာက္ပြဲ
ေကာ္မရွင္ဥကၠ႒ ဦးတင္ေအးက ဇြန္လ ၁၀ ရက္ေန႔တြင္ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား ထံ
စာေပးပို႔ခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား အေနႏွင့္ အႀကံျပဳခ်က္မ်ားကို ဇြန္လ
၂၁ရက္ေန႔ ေနာက္ဆုံးထား ၿပီး ေပးပို႔ေစလိုေၾကာင္းလည္း ယင္းစာတြင္
ေဖာ္ျပထားသည္။